Fulltrúar allra aðildarríkja eiga sæti á allsherjarþinginu og geta rætt fyrir opnum tjöldum hvaða málefni sem er, nema það sé á dagskrá öryggisráðisins á sama tíma.
Aðildarríki Sameinuðu þjóðanna eru nú 193 og hefur hvert ríki yfir að ráða einu atkvæði. Mikilvæg málefni þurfa samþykki tveggja þriðju hluta atkvæða. Hvert allsherjarþing stendur yfir í eitt ár og kemur nýtt þing saman um miðjan september ár hvert þegar þjóðarleiðtogar sækja sérstaka „leiðtogaviku“ (e. High-Level Week) á UNGA (e. United Nations General Assembly). Samkvæmt hefð er Brasilía fyrsta ríkið til þess að halda sína ræðu og Bandaríkin önnur í röðinni.
Meginþunginn í störfum allsherjarþingsins er frá þingsetningu og fram að jólum. Þingið kýs sér forseta á hverju ári, samþykkir ný aðildarríki að fenginni tillögu öryggisráðsins og ákveður hversu mikið hverju ríki ber að greiða af rekstrarkostnaði Sameinuðu þjóðanna og hvernig fénu skuli varið.
Það kýs einnig aðalframkvæmdastjóra til fimm ára að fenginni tillögu öryggisráðsins og velur fulltrúa í aðrar stofnanir.
Störf allsherjarþingsins fara að mestu fram í sex undirnefndum þess og eiga öll aðildarríki fulltrúa í þeim:
- Í fyrstu nefnd er fjallað um afvopnunar- og alþjóðaöryggismál.
- Önnur nefnd fjallar um efnahags- og fjárhagsleg málefni.
- Þriðja nefnd fjallar um félagsleg-, mannúðar- og menningarleg málefni.
- Fjórða nefnd fjallar um sérstök pólitísk mál og afnám nýlendustefnu.
- Fimmta nefnd fjallar um fjárhags- og stjórnsýslumál.
- Sjötta nefnd fjallar um lagaleg málefni.
Á meðan allsherjarþingið er að störfum halda ýmsir ríkjahópar samráðsfundi eftir því sem þörf er á. Ísland tekur aðallega þátt í fundum Norðurlandahópsins, Vesturlandahópsins (WEOG) og samráði JUSCANZ-hópsins. Í síðastnefnda hópnum eru einkum WEOG-ríki, sem standa utan ESB, en einnig önnur ríki. JUSCANZ-ríkin eru Andorra, Ástralía, Bandaríkin, Ísland, Japan, Kanada, Noregur, Nýja-Sjáland, Mexíkó, Rússland, San Marínó, Suður-Kórea, Sviss og Tyrkland.
Árangur starfsins í ofangreindum nefndum allsherjarþingsins birtist fyrst og fremst í ályktunum (e. resolutions), en í þeim felst að jafnaði sameiginleg ákvörðun ríkja heims um samræmt viðhorf til alþjóðlegra viðfangsefna. Að baki þeim liggja umræður og samningaferli þar sem reynt er að samræma ólík viðhorf og ná sameiginlegri niðurstöðu.
Ályktanirnar geta orðið grundvöllur nýs ferlis sem leiðir til skuldbindandi alþjóðasamninga og með þeim hætti orðið að þjóðarrétti. Ályktanir eru oft ítrekaðar í allsherjarþinginu ár eftir ár, ýmist með litlum eða engum breytingum.